Eskaileren oinarrira iritsi nintzenean, gora begiratu eta unea iritsi zela pentsatu nuen. Ezkerreko eskuan neraman zilarrezko eraztunari bi edo hiru bira eman nizkion beste eskuko hiru atzamarrez, benetan aske zegoela egiaztatu nahian edo. Eraztuna garbi-garbi zegoen, distiratsu, lehen egunean bezala. Ez zirudien hainbeste urte igaro zirenik lehendabizikoz jantzi nuenetik.
Atzera gorantz begiratu nuen, eskaileren gainaldera, eta sakon hartu nuen arnasa. Oina lehen mailan jarri nuenean, oroitzapen-laino garratz batek inguratu zidan burmina. Begiak eta ezpainak gogor itxi, eta gorantz egin nuen tinko. Ez neukan beste irtenbiderik. Pixkanaka-pixkanaka, maila bat, gero beste bat, gero beste bat, goiko areto biribildura iritsi nintzen. Nire oroitzapenean baino aski leku ilunagoa iruditu zitzaidan aretoa, kanpoko argi hitsa nekez sartzen baitzen alderik alde ezarrita zeuden leihoetan barrena. Ez, ezin nuen. Damutu egingo nintzen. Ez zen hura unerik egokiena. Beste batean itzuliko nintzen.